Obywatele nieba (odc. 3)

Matka Teresa z Kalkuty – bezkompromisowa święta. Filigranowa kobieta o wielkiej sile przekonywania i ogromnych pokładach miłości. Ta, dla której programem na życie stały się słowa: “wszystko, co uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Stała się matką głodnych, nagich, bezdomnych, sparaliżowanych, ślepych, trędowatych; wszystkich tych, którzy w społeczeństwie czują się niechciani, niekochani i zaniedbani; matką ludzi, którzy stali się ciężarem dla wszystkich i są przez wszystkich unikani. Znana na całym świecie nie z robienia wielkich rzeczy, ale małych z wielką miłością. W ten sposób przecierała szlaki, wskazując drogę do świętości, bo jak mówiła “świętość to nie luksus dla nielicznych, to obowiązek dla każdego”. I dobrze wiedziała, że ta droga bywa ciemna. Tym bardziej pragnęła wiary – mimo wszystko.

12 sierpnia 2007 r. , Muzeum Podróżników w Toruniu. W pamięci jeden obraz: zdjęcie Matki Teresy z Kalkuty. Siedziała w jednym z domów w Indiach, który założyła wraz z Siostrami Misjonarkami Miłości, obok mężczyzny chorego na trąd i trzymała go za rękę. Nad nimi, wewnątrz tego domu wyryte były słowa “I am on my way to heaven”. (…)

Życie to cenna szansa. Życie to wyzwanie. Ona je podjęła. Czas na nas. (…) Pamiętając, że „my nie robimy niczego. On robi wszystko. Cała chwała należy się Jemu. Bóg nie powołał mnie po to, żebym odniosła sukces. On powołał mnie po to, żebym była Mu wierna”.

Matka Teresa z Kalkuty powiedziała: „kiedy nie wiesz, jaką decyzję masz podjąć, spędź noc przed Najświętszym Sakramentem. Rano podejmiesz właściwą decyzję, chociaż nie zawsze po ludzku będzie wydawała się dobra‟. “Nie bój się zaryzykować – kochając, nie tracisz”.

To, co robimy dla innych jest tym, co naprawdę warto robić.